Po raz kolejny byłem przez długi czas nieobecny na mojej stronie, ale wracam z nowym materiałem który powstał w celu uwiecznienia wizażu i stylizacji do pracy dyplomowej Aleksandry Sobowiec.

Enjoy

K.K.

Zaś w kwestii zdjęć kilka jest nowych kilka jest nieco starszych z przed kilku miesięcy, ale niechaj załączone poniżej fotografie cieszą Wasze oczy, i to chyba tyle.

ps. Nie są to wszystkie zdjęcia ponieważ dzisiaj podczas retuszu jednego zdjęcia przez ponad godzinę doszło do niespodziewanego zamknięcia photoshopa i utraty mojej pracy, co zniechęciło mnie do dalszej obróbki.

Enjoy

K.K.

Dobra starczy marudzenia, przejdźmy do rzeczy, a raczej zdjęć. Tak więc niżej zamieszczone zdjęcia zostały wykonane z panną Paulina Kościuk, i w sumie na tym kończy się ta jakże długa lista tego co było zaplanowane na tą sesję^^ Sam się czasami zastanawiam co mi lepiej wychodzi; czy w pełni zaplanowana sesja z każdym detalem który chciałbym uzyskać, makijażem, stylizacją, światłem; czy też kompletna spontaniczna wyprawa z aparatem i jedną lampą w plecaku bez statywów, parasoli etc. (How simple is that?). Strasznie chciałbym zakupić mały softbox a raczej mały oktabox do lampy systemowej który zmieściłby się w plecaku i mocno pomógł w realizacji gdyż nie przepadam za ostrym światłem, ale niestety w tej chwili sprawy finansowe są tak napięte że niestety muszę go dopisać do już naprawdę długiej listy marzeń(?). Same zdjęcia zostały zrobione na dworcu pkp nawet nie pamiętam w jakiej miejscowości, ale starałem się unikać ukazania jakichś charakterystycznych cech tego miejsca gdyż takich zdjęć jest w sieci ogrom, a ja sam nie przepadam za bardzo za motywem torów.
Co do obróbki, portret z oczami jako motyw głównie przykuwający uwagę, jest on dosyć klasyczny, poza podrasowaniem kolorów i uzyskaniem baby skin nie było tam większych ingerencji. Zaś pozostałe dwa zdjęcia otrzymały oczywiście również baby skin oraz dosyć znaczną ingerencje w kolory. Jedno z nich przemawia takimi herbacianymi kolorami zaś drugie emanuje złotem czy też żółcią/sepią jak kto woli. Anyway

Enjoy

K.K.

Czy to za kogo się uważasz pokrywa się z rzeczywistością?

Jak to zwykle bywa kiedy człowiek  ma dużo wolnego czasu to myśli sobie o tym i o tamtym. Ja zaś oglądając poprzedniego wieczoru jakiś film na YT o jakimś “profesjonalnym” fotografie (oczywiście nigdy wcześniej mi się to nie zdarzyło żeby oglądać filmy foto całymi wieczorami^^) byłem w szoku jak tragiczne były jego prace i jak małą posiadał wiedzę na temat tego co robił a określał się mianem profesjonalisty. I tu pojawiło się pytanie z mojej strony, co oznacza określenie “profesjonalista”?  To że zatrudniamy jak ja to nazywam “dream team” czyli zespół profesjonalnej wizażystki, styliski, fryzjera, profesjonalnego oświetleniowca, asystenta z ogromnym doświadczeniem, dyrektora artystycznego, modelkę z “najwyższej półki”, przychodzimy na to wszystko bierzemy do ręki wcześniej idealnie ustawionego przez asystenta Hasselblad’a połączonego (oczywiście bezprzewodowo)  z już ustawionymi przez oświetleniowca generatorami ProFoto klikamy kilka zdjęć z najprostszymi centralnymi kadrami odkładamy aparat który oczywiście zostanie spakowany przez asystenta i jedziemy na spotkanie z nowym klientem. W międzyczasie oczywiście grupa profesjonalnych grafików będzie obrabiała zdjęcia zarywając noce żeby były jak najszybciej gotowe. To jest profesjonalista? Nie. Słyszałem jeszcze opinię że jeśli ponad 50% Twojego dochodu jest z fotografii to jesteś profesjonalistą^^ A to niby z jakiej racji? Czyli nieistotne czy ktoś zajmuję się tym całe życie czy ktoś otworzył miesiąc temu zakład foto a dwa miesiące temu pierwszą lustrzankę w życiu i nie ma kompletnie żadnego doświadczenia?

Co w takim razie powinno być wymiernikiem?

Portfolio? Z jednej strony to bardzo dobry wskaźnik doświadczenia artysty ale co jeśli ktoś nie posiada wiedzy w danym temacie i nie widzi podstawowych błędów ani nie widzi bardzo zaawansowanego setup’u w studio i świetnego kadru, czy nie odróżnia jakości Nikona D80 od Nikona D700 czy D3X, co w takim razie? Jedynym wymiernikiem jest wtedy określenie “(nie) podoba mi się” ale to z kolei nie jest wystarczająca ocena do określenia swojej pracy. Teoretycznie można zapytać się innego fotografa ale w 90% przypadków będą oni zaniżać ocenę zdjęć w celu zniechęcenia ewentualnej konkurencji, będą pytać się o szczegóły samego ujęcia z samej ciekawości bo im coś takiego nie przyszło do głowy, zobaczą jakiś pomysł i go Wam podkradną z tym wyjątkiem że wykonają go lepiej bo mają większe możliwości (zakładam że pytamy się kogoś z większym doświadczeniem wiec teoretycznie będzie posiadał większe umiejętności) i jak ktoś zobaczy te dwa zdjęcia obok siebie to przeważnie powie iż autor lepiej zrealizowanego wpadł na owy pomysł a ten drugi od gapił . Tak więc pozostają nam tylko fotografowie którzy zakończyli swoją działalność z powodu sędziwego wieku. Oni najlepiej ocenią nasze prace (od strony pomysłu, kadru, światła; czyli tego co jest najważniejsze) ale do takich najciężej się dostać.

Czyli co dalej?

Czyli dalej będę robił zdjęcia, pisał to co chce napisać, nadal będę publikował moim zdaniem najciekawsze prace w moich galeriach, a nóż lada dzień ktoś zechce zlecić mi komercyjną sesję zdjęciową. Cierpliwie oczekuję tego momentu.

K.K.

Ale zejdźmy na ziemie. Jak to w życiu zwykle bywa nie zawsze jest kolorowo. Przed wyjazdem do Anglii zakupiłem obudowę na dysk firmy Welland, w której miałem dysk Samsung’a (HD103SJ/1TB/32MB/7200rpm) a na nim około 300GB zdjęć, 180GB filmów, 40GB muzyki i jeszcze wiele innych rzeczy. Na małej partycji dysku (250GB) miałem kopię zapasową systemu wykonaną za pomocą TM i jak na ironię dysk mający być zabezpieczeniem po 3 miesiącach pracy uległ na tyle poważnej awarii iż sam nie jestem w stanie dokonać jego reanimacji. Na szczęście wszystkie zdjęcia mam jeszcze na 2 dysku który dzielnie mi służy od 2 lat i który serdecznie polecam (WD Passport Essentials SE 2.5″ usb 2.0/5400rpm/500GB)

I tutaj pojawia się moja rada, jeśli macie jakieś ważne dane zdjęcia, muzykę filmy, dokumenty etc. kupcie sobie zewnętrzny dysk twardy i wszystko na niego kopiujcie. W tej chwili cena dysków zmalała do tego stopnia iż 500GB dobrej firmy (nie kupujcie jakichś tanich dysków dostępnych np w kauflandzie czy w tesco, jakościowo są beznadziejne, prędkość transferu jest tragiczna a zainwestowane pieniądze za jakiś czas po awarii trzeba będzie zainwestować w nowy – bez sensu) można kupić za ok 250zł. Może się wydawać że to sporo pieniędzy ale chyba nasze pamiątki udokumentowane na filmach, zdjęciach, ulubiona muzyka czy praca są warte więcej.

Podsumowując, róbcie co najmniej 2 kopie danych, w przypadku awarii jednego  z dysków straty nie będą aż takie duże.

K.K.

Enjoy
K.K.

Fotografia a sztuka i wolna wola a zarobek

Po mojej ostatniej rozmowie z szanownymi profesorami z ASP, a tak właściwie ocenie moich prac zostałem uświadomiony o tym, że pomimo mojej ciągłej ucieczki od słowa “sztuka” jako epitetu określającego moją pracę, jest to już pewna forma sztuki – przez co zostałem nazwany Artystą. Na początku podszedłem do tego określenia “eeee, ta jasne, może jeszcze frytki do tego?” i w sumie nadal tak jest. Nazywajcie sobie to co robię jak chcecie. Dla mnie jest to sposób na wyrażenie siebie, tego jak postrzegam świat, ludzi czy też tylko drobne przedmioty… Jest to mój sposób na stworzenie czegoś czego tak naprawdę nie ma (mowa tutaj zwłaszcza o obróbkach zdjęć koncertowych, z których tak naprawdę nic nie mam w kwestii zarobku, zwykle sam jeszcze do tego dokładam, ale ostatnio wywołane zdjęcie Trzynastej w wielkim formacie dało mi dopiero do odczucia jak cudowne jest posiadanie “mocy tworzenia” czegoś takiego… A potem jeszcze ta duma, ach). A wracając do sedna to po prostu nazywam to co robię pasją, siebie nazywam fotografem i tyle w tym temacie.
Jeśli chodzi zaś o drugą część nagłówka to tutaj nie jest już tak wesoło. Nie rozumiem jak mogliśmy dopuścić do tego, że w czasach gdzie jest tak wielu fotografów, teoretycznie ludzi znających się na martwym obrazku jak nikt inny, klient przychodzi z całą litanią tego co chciałby ukazać na zdjęciach nie dając za bardzo fotografowi do powiedzenia, innymi słowy traktując go tylko jako narzędzie. I co się potem okazuję? Że zdjęcia są do dupy. Dlaczego? Bo zamiast dać komuś kto się zna na rzeczy tylko temat zdjęć i miejsce np. ślubna sesja w lesie i zdać się na jego kreatywność, pomysłowość i doświadczenie to ludzie oczekują coraz więcej, nie zdając sobie za bardzo sprawy z tego iż tylko sobie tym szkodzą. Lepiej przekazać swoją wizję co do miejsca i typu zdjęć a reszta wyjdzie w trakcie.
I tutaj też pojawia się mała deklaracja z mojej strony bardziej wobec samego siebie,  iż nigdy więcej nie zgodzę się na robienie zdjęć na których nie będę miał dowolnego pola do manewru, ja się podpisuję pod tym zdjęciem swoim nazwiskiem, nawet jak ktoś za nie zapłaci, i chce żeby potencjalny klient wiedział że moja praca jest wykonywana tak profesjonalnie jak tylko potrafię, i nie robię tego tylko dla pieniędzy, a raczej dla wprawiającego w zaniemówienie efektu końcowego.

Nadszedł taki moment w moim życiu kiedy musiałem podjąć kilka ważniejszych decyzji które spowodowały między innymi fakt iż nie będę w stanie wykonywać sesji zdjęciowych na terenie polski a przynajmniej nie w przeciągu kilku następnych miesięcy.

Tym samym zapraszam do odwiedzania mojej strony, już wkrótce będą się pojawiały zdjęcia z rejonów mojego aktualnego zamieszkania.

K.K.

Enjoy:)

Na zdjęciach:
Agnieszka Skuza
Monika Cinkowska
Hania Hołyńska
Karolina Winarska

Enjoy:)